Solidarni z Kubą

Na Kubie istnieje tylko jeden legalny związek zawodowy, obejmujący swym zasięgiem cały kraj i wszystkie sektory pracownicze Centrala Robotników Kubańskich Central de Trabajadores Cubanos (CTC). Przynależność do niego jest obowiązkowa dla wszystkich pracowników i związana jednocześnie z przynależnością do Komunistycznej Partii Kuby (KPK). Jest to organizacja państwowa całkowicie kontrolowana przez Partię, która również wybiera kierownictwo związku. By zostać zatrudnionym, kandydat na pracownika musi podpisać rodzaj kontraktu, w którym deklaruje poparcie dla Komunistycznej Partii Kuby i wszelkich jej działań. Zakładanie niezależnych stowarzyszeń czy organizacji pracowniczych jest jednoznacznie zabronione przez prawo, a wszelkie próby zrzeszania się w sposób nieformalny są natychmiastowo i surowo tępione. Działacze takich niezależnych organizacji są wtrącani do więzienia na wiele lat, a ich rodziny podawane stałym represjom, wyrzucaniu z pracy i innym utrudnieniom i tak skomplikowanego życia na Kubie.

Władze państwa, które chce się nazywać państwem socjalistycznym, państwem robotników nie przyznają robotnikom prawa do strajku. Międzynarodowa Konfederacja Związków Zawodowych w swej analizie sytuacji na Kubie stwierdza:

"Każdy, kto próbuje zaangażować się w działalność niezależnego związku zawodowego podejmuje ryzyko narażenia się na prześladowania i utraty pracy. Od pracowników wymaga się donoszenia na kolegów i informowania o jakiejkolwiek "dysydenckiej" aktywności".
[International Confederation of Trade Unions (ICFTU)]

Przy takim rozumieniu praw pracowniczych, pojęcie "dysydencji" można rozciągać na wszelką działalność.

Służba bezpieczeństwa dokonuje ciągłych rewizji w domach osób związanych z ruchem niezależnych związków zawodowych i konfiskuje ich rzeczy. Związki zaś są infiltrowane przez agentów służb państwowych. W największej, w ostatnich latach, fali represji ruchu dysydenckiego na Kubie, w marcu 2003 roku, podczas masowych aresztowań tzw. Czarnej Wiosny, osadzonych w więzieniach zostało siedmiu liderów niezależnych związków zawodowych pod zarzutem zdrady państwa i działania na jego szkodę. Jest to wyraźny przykład łamania uniwersalnego prawa do swobody wypowiedzi i stowarzyszeń.

Pomimo tych zagrożeń, stale rosnących represji, nieustannych rewizji i czynnych napaści na działaczy i ich rodziny przez .nieznanych osobników. (tajnych agentów służb bezpieczeństwa) na Kubie, pracownicy wszystkich sektorów pracy podejmują ryzyko zrzeszania się w nielegalnych, ale niezależnych związkach zawodowych. Niektórzy liderzy niezależnych struktur wywodzą się ze środowiska owego państwowego związku zawodowego, z którym jednak zerwali i założyli własne stowarzyszenia. Nie jest to wprawdzie tak silna i zorganizowana struktura jak w latach 80. w Polsce, ale też skala zastraszenia i sparaliżowania informacyjnego społeczeństwa wyspy jest nieporównanie większa. W 2001 roku jedna z takich grup w porozumieniu z kilkoma przywódcami wolnych związków, powołała wspólną platformę związkowców pod nazwą Confederacion Obrera Nacional Independeiente de Cuba (Kubańska Niezależna Krajowa Konfederacja Pracy CONIC), która jest reprezentowana na uchodźstwie przez Federacion de Plantas Eléctricas, Gas y Agua en Exilio (Federacja Pracowników Sektorów Elektrycznego, Gazowego i Wody na Uchodźstwie). Obecnie zrzesza 92 grupy i stowarzyszenia niezależnych związków zawodowych. Federacja zajmuje się uświadamianiem społeczności międzynarodowej o rzeczywistej sytuacji praw pracowniczych na Kubie. W tym celu przygotowuje sprawozdania o przypadkach łamania tych praw i przedstawia je Międzynarodowej Organizacji Pracy (ILO).

Ruch niezależnych związków zawodowych na Kubie oprócz swej działalności pomocniczej wobec pracowników, prowadzi też związkową agencję prasową Lux InfoPress, która wysyła za granicę średnio 900 zestawów informacji i artykułów rocznie na temat sytuacji pracowników na Kubie. Ruch wydaje też magazyn Lux oparty w 90% na artykułach ze związkowej agencji prasy.

Od osoby, która chce się zaangażować w działalność niezależnego związku, nie wymaga się wypisania się z oficjalnego państwowego CTC. Mogłoby to bowiem, narazić tę osobę na dodatkowe trudności.

Centrala Robotników Kubańskich Central de Trabajadores de Cuba (CTC)

powstała w 1939 roku, kiedy zwołano jej pierwszy kongres jako niezależnej organizacji pracowniczej. W 1960 roku została przekształcona w organ Komunistycznej Partii Kuby i rządu zarazem. Dziś jest uważana przez większość pracowników za najbardziej skompromitowaną spośród wszystkich rządowych organizacji masowych. W kraju, gdzie jedna partia ma całkowity monopol na decydowaniu o wszystkich niemal sferach życia, CTC jest jeszcze jednym instrumentem polityki władz wobec społeczeństwa.

W statucie CTC można przeczytać:

"CTC i Związki Zawodowe otwarcie i świadomie uznają najwyższe przywództwo Komunistycznej Partii Kuby, jako oddziału straży przedniej i najlepszej organizacji klasy robotniczej i przyjmują jej politykę".

Skompromitowanie tej organizacji, uległość wobec władz, niewrażliwość na problemy pracownicze, zupełne oddalenie od faktycznych celów związku zawodowego w połączeniu z przemianami w dawnym obozie socjalistycznym i głębokim kryzysie gospodarczym, politycznym, społecznym i ideologicznym, jakiego doznała Kuba na początku lat 90., stały się przesłankami do rozwoju ruchu niezależnych związków zawodowych, który został uznany za rzeczywistego przedstawiciela praw pracowniczych przez społeczność międzynarodową i międzynarodowe organizacje związkowe.

Konstytucja Kuby i Kodeks Pracy Kuby zezwalają na tworzenie stowarzyszeń pracowników, ale jednocześnie podkreślają, że takie organizacje nie mogą działać " przeciwko istnieniu i celom Państwa socjalistycznego ani przeciwko decyzji narodu kubańskiego o budowie socjalizmu i komunizmu". Zabraniając zatem stowarzyszania się w grupy, władze Kuby łamią nie tylko prawa podstawowe jednostki i międzynarodowe konwencje, ale również łamią Konstytucję Kuby.

Sytuacja ogólna

Centrala Robotników Kubańskich Central de Trabajadores de Cuba (CTC)